Cerkak Lukisan Asmara

 

Lukisan Asmara

Dening : eSWe Sidi

“Barjo,” kandhane priya iku karo nyekel kenceng  tangane Bu Guru anyar. Jenenge Risma Sawitri. Guru Seni Budaya iku pancen ayu temenan. Priya ngendi sing ora kedanan nalika weruh sepisanan. Irunge, mripate, lambene, dedeg piyadege, solah bawane, suwarane, jian …gawe kontrang-kantringan wong lanang.

“Risma, Risma Sawitri,” wangsulane Bu Risma karo mesem lan nggeret tangane supaya enggal ucul saka gegemane Barjo. Nanging, gegemane Barjo kenceng banget. Karo mesem, Barjo ngencengi gegemane. Raine Risma mbrabak abang. Karo njempling tangane dibethot sarosane wusana bisa uwal.

Guru liya sing nyekseni adegan iku padha mesem kecut. Pak Barjo, guru PKn kang kondhang play boy lan duwe samben dadi MC iku mung mesem-mesem tanpa rumangsa duwe dosa. Mangkono sepisanan patemone Barjo karo Risma Sawitri.

Wektu terus lumaku sakarepe dhewe lan cepete ora mekakat. Ora krasa, telung sasi mung kaya telung dina. Kenalan iku kanyata “berkesan” tumrape Barjo. Risma lan Barjo katon saya akrab. Kanyata kekarone padha dene duwe selera seni. Mung jinise wae sing beda. Barjo baud nembang lagu campusari. Risma pinter gawe lukisan.Kekarone asring padha diskusi. Barjo sajake kerep maca teori seni rupa. Omongane sajak hiyak-hiyaka kae.

“Yen aku seneng nonton lukisan realis, Bu,” tembunge Barjo ing sawijing dina ing kantor guru,”gaya lukisan kaya ta surealis, kubisme, lan sapanunggale, aku ora seneng. Apa merga ora mudheng,ya?”

Sawise telung sasi wong loro iku wis ora padha basan-binasan maneh. Yen cecaturan mung ngoko-ngokoan wae.

“Wah, ya…iku mung masalah tahapan tingkat apresiasi wae, Pak Barjo. Sesuk yen wis asring njelajahi donyaning lukisan Panjenengan bakal ketarik marang liya jenis, aliran, gaya utawa apa wae wong nyebutake. Apa kuwi realis, surealis, kubisme, lan liya-liyane. Yen masalah tembang campusari, tekan saiki aku paling seneng yen ngrungokake Nyidham Sari karo Setya Tuhune Pak Manthous.”

Barjo manggut-manggut. Dina-dina sabanjure, saben ngaso utawa menyang parkiran arep mulih, Barjo kerep nembang Nyidham sari utawa Setya Tuhu.

“Wah, Pak Barjo iki sajake lagi fall in love, jatuh cinta,” Hudi, guru Bahasa Inggris nyindhir-nyindhir Barjo. Sing disindhir cekakakan wae. Ing parkiran iku mung kari Barjo, Hudi, lan Sri, guru Bahasa Indonesia. Sri meneng wae. Sri iku wanita kang anteng lan kalem.

“Dhuh, piye iki. Banku kempes!” Sri sambat karo mijeti ban motore sing wis lengket karo jrambah parkiran. Hudi, guru sing sepuh iku masrahake urusan ban kempes marang Barjo.

“Wis kono. Sing enom sing ngatasi. Lor kono, rong kilo meter ana tukang tambal ban,”kandhane Hudi. Karo nggeblas numpak Astreane.

Saiki ing parkiran kono kari ana wong loro. Barjo grapyak semanak, duwe bakat play boy lan Sri sing anteng. Bumi karo langit lagi padha gathuk.

“Wah, wah, peteng, Bu. Dakkira tambalan wis padha tutup. Piye nek motore ditinggal, dititipke, Pak Suradi, banjur Njenengan dakterke tekan ngomah?”

Rindhik asu digitik. Sri sing miturut pengamatane kanca-kanca guru sajak ada rasa marang Barjo iku enggal manut wae marang usule  Barjo. Motor ditinggal, dititipake Pak Suradi, tukang kebon sekolahan kono sing omahe ora adoh saka sekolahan. Omahe Sri pancen keliwatan Barjo, menyang-mulih. Sri omahe klebu wewengkon Kecamatan Nglipar, Barjo omahe Wonosari.

Esuke, kedadean Barjo lan Sri Boncengan dadi make news accident. Gempar! Pak Barjo karo Bu Sri jadian! Mangkono kasak-kusuke para guru. Barjo biasa wae, isih mesam-mesem lan cengengesan. Sri salah tingkah.

Sawijining dina, ing kantor guru mung ana Barjo, Sri, lan Risma. Guru liyane lagi mulang ing jero kelas. Guru telu iku mulange isih sawetara jam maneh. Risma uthak-uthik gawe lukisan, Sri nulis-nulis , lan sedhela-sedhela nglirik Barjo. Barjo rengeng-rengeng.

“Midera sak jagad raya. Kalingana wukir lan sss…”

“Piye, Pak, kaya ngene iki?” kandhane Risma ngagetake Barjo nganti kepunggel tembange. Barjo nyedhaki lungguhe Risma. Guru Seni Budaya iku ngulungake lukisan  asiling anggone corat-coret nganggo pastel ireng ing kertas HVS. Lukisan diiling-ilingi wong loro. Pundhake wong loro iku gathuk. Mak serr atine Barjo. Mak tratap atine Sri meruhi adegan iku. Raine abang mbranang. Ora kuwat, Sri arep oncat saka papan kono. Glothak! Kursi ngglimpang kesenggol sikile Sri. Barjo kaget. Risma uga. Sri dhewe ora kalah njola atine. Barjo ninggalake Risma, bali lungguh ing kursine dhewe. Dene lukisan isih ing tangane.

Bel ngaso muni. Para guru gemrudug mlebu ruang guru. Priya bujangan iku menthelengi lukisan ing tangane. Ana wit gedhe garing ing iring kiwa. Wit iku pang-pange pating crogat tanpa ana godhonge siji-sijia. Ing iring tengah ana gubug bubrah. Iring tengen kepara adoh ana kali garing tanpa banyu. Mung ana watu-watu pating prunthuk. Suket-suket uga garing, godhonge alum kabeh. Kaya-kaya nggambarake kahanan desane Mbah Maridjan, juru kunci Gunung Merapi , kang bubar keterjang lahar.

“Gambar ketiga ngerak,” grenenge Barjo. Gambar disimpen ing jeron tase. Tekan ngomah, gambar iku dipajang ing ruang kerjane, dijejerake karo monitor komputer karepe supaya saben-saben arep ngetik dheweke bisa nonton gambar iku.

“Hemm. Jeng Risma, Jeng Risma...Wanita iku kathik ayune ora karuwan. Mendah senenge atiku yen tansah sumandhing mring sliramu,” mangkono batine. Bubar majang gambar iku, Barjo klithih-klithih mlebu kamar  makan. Nyaut segelas banyu putih, gleg, gleg, gleg, entek. Banjur nyaut anduk arep adus. Katone Barjo kasmaran temenan. Ing jeron kamar mandi dheweke nembang lagu asmara sora banget. Tangga-tanggane sing padha krungu mung gedheg-gedheg.

***

Dina iku Barjo mangkat mruput jalaran kepener tugas piket. Guru kang piket ngono kuwi kudu mruput tekan sekolahan. Nyalami bocah-bocah, mijet bel, lan njejegake katertiban sekolah babagan parkir, sragame bocah-bocah, lan sapanunggalane. Tekan sekolahan isih esuk banget. Durung ana guru liya kang teka. Lagi ana tukang kebon sing bikut mbukak regol banjur nyapu lobi.

“Wis, dakngadeg neng pinggir regol kene. Eh, sapa ngerti mengko guru sing teka dhisik dhewe Bu Risma, banjur nyedhak mrene lan ngobrol-ngobrol. Ah, mendah senenge nyawang kenya ayu sing isih wutuh make up-e, isih ayu buanget,” Barjo grenang-greneng lan mesam-mesem dhewe kaya wong pengong. Jam tangan Seiko ing tangan tengene disawang. Isih jam 06.50. Sepuluh menit maneh kudu mijet bel tandhane mlabu pelajaran sepisanan. Bocah-bocah wis jejel royel arep salaman.

Dumadakan ana mobil Pajero Sport mandheg ing ngarep regol. Barjo cingak, ana priya nggantheng metu saka njerone. Priya iku banjur gita-gita tumuju iring kiwa mobil lan mbukak lawang. Tratapan atine barjo. Jebul kenya pepujaning atine jumedhul, ayune...prasasat widodari sakethi dadi siji. Oh, Bu Risma. Esuk iki ayune saya moncer temenan. Jilbabe abang marun, cocok karo klambi bathik sragame guru-guru sing diagem dina Setu iku, kang uga dhominan warna abang kaya jilbabe.

Risma ngadeg ing ngarep lawang mobil, perangan ngisor klambine digeret-geret mudhun supaya luwih rapi ora pating jlithet merga kelungguhan ing jeron mobil mau. Lawang ditutup, gleg. Risma nyahut tangane si priya nggantheng, salaman, lan banjur ngesun tangan iku.

“Dah, Pa. Ngati-ati.Jemput jam setengah papat, ya,” kandhane Risma mesra.

“Oke, Ma,” wangsulane priya iku ora kalah mesra. Priya iku mlaku nyedhaki Barjo kang kamitenggengen, salaman, manthuk-manthuk banjur jumangkah mlebu mobil. Mobil atret, banjur gleser-gleser ninggal regol sekolahan.

Barjo gemeter.

“Sss..sapa, Bu?” kandhane Barjo groyok.

“Oh, durung priksa, Pak? Oh, iya. Aku durung nate crita karo Njenengan, ya? Kae mau mantanku, Pak. Mantan pacar! Sewulan sadurunge aku nampa SK tugas ing kene aku rak nikah karo Mas War. Komplite Wardi Endra Sasmita. Ethok-ethoke saiki tugas Dekan ing FPBS UNY. He,he, critane, nalika wiwit konsultasi skripsi, hiya wiwit kuwi aku hyang-hyangan. Biyen Mas War iku dosen pembimbingku. Kerep ketemu, kerep gathuk, dadi gathuk atine wong loro.”

“Oh,oh,oh,” Barjo mung bisa oh,oh,oh krungu critane Risma.

“He,he, esuk-esuk kathik wis crita masalah privacy. Mpun nggih, aku dakpersiapan mulang!”

Risma ninggal Barjo kang plonga-plongo. Donyane Barjo kaya arep kiamat. Pangangen-angene ambyar, ajur mumur kaya tumpukan pasir katerak banjir bandhang.

“Pak! Pak! Ndang dipipencet bele, empun kliwat limang menit!” Pak Nugroho Hadi, guru olahraga bengok-bengok ngelingake Barjo. Bel enggal dipijet, theeeeeet. Bocah-bocah gemrudug mlebu kelas.

Bali saka sekolahan, Barjo gita-gita mlebu kamare.

“Adhuh biyuuuuung. Anakmu paringana pitulung. Ya Allah, ya Robbi, kula nyuwn kekiyatan...,” pangrintihe Barjo. Tas diuncalake. Banjur nyaut gambar asil coretane Risma kang kapajang ing meja kerjane. Gambar dikekep, diremet, banjur diidak-idak. Donya rinasa peteng lelimengan.

                                                                                    Sewon, November 2014

*Cerkak iki wus kamot ing Djaka Lodang Nomer 22, November 2014